PRELUDIO
Manuel Rey Posse, un vilagarcián nacido a fináis do século dazanove, mestre de canteiros e ebanistas, foi tamén un recoñecido autor teatral e letrista do famoso compositor, tamén vilagarcián Bernardo del Río Parada. Ambos estaban moi cercanos ao movemento galeguista chamado IRMANDADES DA FALA.  E foi, alá polos anos corenta do pasado século que un grupo de rondistas de Caldas de Reis, coñecidos de Posse, lle pediron unha canción para aumentar o seu repertorio.

ALLEGRO
E Posse correspondeulles enviándolles a letra e a música da que deu en chamar Muiñeira de Vilagarcía, que comezaba cunha copla lenta, para logo seguir a ritmo de muiñeira.  
E a letra di así:

Lévame, lévame,
lévame á beira do mar,
que eu sei dun abrigueiro
onde me hei dir abrigar.

Lévame, lévame, lévame,
lévame á beira do mar,
Lévame meu queridiño
eu tamén quero bailar.

Eu quero bailar, eu quero bailar,
eu quero bailar en Vilagarcía.
Eu quero bailar, eu quero bailar,
eu quero bailar no medio da ría.

Somos de Vilagarcía non o podemos negar
na cara se nos coñece polos airiños do mar.

ANDANTE
Cara o ano 1949, recén fundada en Vilagarcía os Coros e Danzas da Sección Feminina, pedíronlle a Manuel Rey permiso para poñerlle baile a esta muiñeira, ao tempo que tamén lle pediron que lles fyxera unha danza para poder presentarse a un concurso rexional que ía celebrarse en Vigo. Para esa ocasión Posse fíxolles a Danza do Virapé, inspirado polas traballadoras da fábrica de Conservas Pita, cando ían descargar as xoubas á praia de Canelas, en Vilaxoán.  E, por certo, as rapazas gañaron o concurso rexional, e tamén o nacional, celebrado en Barcelona.

MINUETO
A muiñera de Vlagarcía fíxose moi popular desde o primeiro momento, sendo axiña interpretada polos coros galegos do intre, grupos de gaitas e orfeóns, para logo, nos anos 60, ser adaptada aos grupos de moda, como os Cunters ou os Tamara. Tamén se fixo unha adaptación para banda polo mestre Jerónimo Gargallo.

SONATA
E así foi que esta canción, nacida en Vilagarcía, sen pretensións nin alharacas, alcanzou en pouco tempo unha popularidade que podemos situala en igual medida que A Carolina ou a Rianxeira e que leva o nome do noso pobo alí onde se se canta.