O interese de Xurxo Alonso pola poesía foi paralelo á lectura, medrando aos poucos. Non escribiu o seu primeiro poemario ata os 40, unha vocación tardía que define como os fungos que crecen na escuridade ata que estoupan. Non se encadra en ningún estilo porque para el as definicións limitan e achican a perspectiva. Considera a escritura como unha senda ao coñecemento e que a poesía fai avanzar e axuda a camiñar.

Entre os seus autores de referencia atópanse Xabier Baixeras, Ramos Sucre, Alejandra Pizarnik ou Gonzalo Rojas, alén de outros.

Recibiu galardóns como o Francisco Añón, o Xohán de Requeixo, o Fermín Bouza Brei ou os outorgados polos concellos de Carral, Marín e Ourense e ten publicados tres libros (“Onde viven os saqueadores de naufraxios”, “Cidades de area”, e “Breviario de Aldemunde”).